Je hebt van die dagen en je hebt van díe dagen. Dagen die jaarlijks terugkeren. Waarvan je weet dat je met een onbestemd gevoel wakker wordt en dat je in gedachten terug in de tijd gaat. 28 November is zo'n dag, voor mij althans. Die dag, in het jaar 2017, kwam het telefoontje binnen: „Papa vraagt naar jullie, je moet nu komen!” Zeg dat tegen een paniekgestoorde die een hechte band heeft met haar vader en die als de dood zo bang is om hem te gaan verliezen. Van de zenuwen kreeg ik mijn broek niet meer aan. Reden daarvan was dat 2 benen nou eenmaal niet in één pijp passen.
Mijn vader... Levensgenieter pur sang! Mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, trots op me ondanks al mijn tekortkomingen, onvoorwaardelijk houden van. Een gezelschapsmens, humoristisch, aimabel, kon met alle leeftijden overweg, niemand die een verkeerd woord over hem te zeggen had. Jawel, ik was gezegend met een vader uit duizenden en hij was onsterfelijk zolang het tegendeel nog niet bewezen was. Hij was ook mijn evenbeeld in onhandig zijn en klunzigheid, alleen kneusde en brak ik iets sneller dan hem. Zo niet uitgerekend vrijdag 13 oktober, na 2x van het trapje te zijn gevallen tijdens het snoeien van de heg brak hij bij de derde val zijn heup. Dat werd dus een operatie gevolgd door revalidatie. Alsof de duvel ermee speelde kreeg ik de avond na zijn operatie onvervalst de griep.
Na een halve week ziekenhuis verhuisde hij naar een revalidatiecentrum, waar ik hem pas de laatste week van oktober kon bezoeken. Ik zie hem nog glunderen toen ik binnen kwam, al fluisterde hij me ook direct toe niet over mijn grenzen heen te gaan. Hoe fijn het ook was hem te zien, het zat me niet lekker. Hij was warrig, zelfs angstig toen ik hem achter moest laten, hij zag plantjes onder drempels en uit de wasbak groeien. Na een paar dagen schoot ik een verpleegkundige aan, hij had een aantal jaar ervoor - na een zware operatie - een delier gehad en de verschijnselen kwamen aardig overeen. Uiteindelijk besloten ze hem een geriatrisch onderzoek te laten ondergaan. 09 November was de dag, uit alle onderzoeken bleek niets mis, tot het eindgesprek die dag. Toen viel een arts een bepaalde oogbeweging op die de alarmbellen deed rinkelen. Reden om op de valreep een MRI te laten doen. Er was een tumor ter grootte van een tennisbal zichtbaar, bij de hersenstam. Dat ding drukte onder andere op zijn evenwichtsorgaan, vandaar dat hij tot 3x toe van het trapje was gedonderd.
Toch was er nog hoop, ruim een week lang. Wellicht was de tumor nog operabel. IJdele hoop, zo bleek later. 21 November hoorden we dat het afgelopen zaak was. Die vrijdag, de 24e, kwam hij weer thuis. Vastbesloten er nog 10 jaar aan te plakken. Tot hij die ochtend van 28 november wakker werd: „Vandaag ga ik dood” Waarop ik dus in de clinch kwam te liggen met mijn broekspijp. Die avond, vandaag 8 jaar terug, is hij rond 23h26 overleden.
Sindsdien is 28 november mijn dag niet meer. Het is de dag dat de herinnering aan mijn vader net iets schrijnender, net iets pijnlijker is. Gewoon omdat ik hem mis.
Reactie plaatsen
Reacties