Welkom op mijn blog!

Je hebt van die dagen en je hebt van díe dagen. Dagen die jaarlijks terugkeren. Waarvan je weet dat je met een onbestemd gevoel wakker wordt en dat je in gedachten terug in de tijd gaat. 28 November is zo'n dag, voor mij althans. Die dag, in het jaar 2017, kwam het telefoontje binnen: „Papa vraagt naar jullie, je moet nu komen!” Zeg dat tegen een paniekgestoorde die een hechte band heeft met haar vader en die als de dood zo bang is om hem te gaan verliezen. Van de zenuwen kreeg ik mijn broek niet meer aan. Reden daarvan was dat 2 benen nou eenmaal niet in één pijp passen.

Sinds ik zelfstandig ben gaan wonen heb ik honden gehad. Eigenlijk ook toen ik nog thuis woonde... Laten we zeggen dat ik met honden ben opgegroeid. Een feit met honden is dat je makkelijk contact legt. Soms niets meer en niets minder dan aangename praatjes. Soms een borrel of een bbq met meerdere hondenbaasjes op - bijvoorbeeld - het hondenveld. Heel soms tref je vrienden voor het leven. Zeldzaam dat je meerdere vrienden treft door je hond. Gelukkig doe ik graag aan zeldzaamheid vergaren. Voor iemand met de diagnose 'chronische paniekstoornis met agorafobie' heb ik dan ook een bijzonder sociaal leven.