Sinds ik zelfstandig ben gaan wonen heb ik honden gehad. Eigenlijk ook toen ik nog thuis woonde... Laten we zeggen dat ik met honden ben opgegroeid. Een feit met honden is dat je makkelijk contact legt. Soms niets meer en niets minder dan aangename praatjes. Soms een borrel of een bbq met meerdere hondenbaasjes op - bijvoorbeeld - het hondenveld. Heel soms tref je vrienden voor het leven. Zeldzaam dat je meerdere vrienden treft door je hond. Gelukkig doe ik graag aan zeldzaamheid vergaren. Voor iemand met de diagnose 'chronische paniekstoornis met agorafobie' heb ik dan ook een bijzonder sociaal leven.
Naast mensen trekt een hond vaak ook kinderen aan. Als kind heb ik me dat nooit beseft en eenmaal op mezelf wonend ging het automatisch. Nu was het ooit mijn droom om kinderverpleegkundige te worden, maar hyperdehyp kwam daar de paniek roet in het eten gooien. Dan, aldus mijn voornemen, maar een hele rits eigen kinderen! Totdat ik daar ook verder bij nadacht. De kans dat die paniekstoornis in mijn genen zit is aannemelijk. En wat als ik met de verantwoording voor een kind steeds weer denk dat ik ter plekke dood neerstort? Op z'n minst moet ik mijn kind een veilig, goed huis kunnen bieden. Aan liefde zal het niet schorten, maar ga ik het een kind aandoen om een moeder te hebben met een vrij aanwezige paniekstoornis? Om het nog niet te hebben over de kans dat een kind met dezelfde ellende komt te zitten. Ik leef en ik maak er het beste van, maar het is best knokken. Wat is wijsheid?
Ondertussen was er een vaste club kinderen die regelmatig aan kwamen bellen. Of ze de hond mochten uitlaten? Die kinderen namen vriendjes mee en gestaag groeide het uit tot een flinke schoolklas. Die schoolklas vloog uit naar de middelbare, maar een groot deel bleef komen en ook hier kwamen er weer nieuwe vriendjes mee. Die hele grote groep is hun hele tienertijd blijven aan komen waaien, waardoor voor mij m'n kinderwens iets gemakkelijker was los te laten. Geen fijne keuze, wel een verstandige keuze. Mijn geluk is dat ik enkele kinderen onofficieel heb geadopteerd. In zoverre dat ze wisten dat ze altijd terecht konden, dat mijn huis een veilige plek was en dat ik ze koste wat kost wilde meegeven dat ze de moeite waard zijn.
Enkelen van hen zijn zo deel geworden van mijn leven dat ik nu een onofficieel geadopteerde dertiger heb en - sinds heel kort - een onofficieel geadopteerde twintiger. Dan is er nog een onofficieel geadopteerde dertiger die druk is met een carrière opbouwen in de muziek. Hem zie ik niet regelmatig, maar als we elkaar treffen zit het direct weer goed.
De kersverse twintiger van dit - mij zeer dierbare - trio kwam 8 jaar geleden al over de vloer en kende dan ook mijn vader. Sterker, de laatste avond dat ik hem bij leven dag ging zeggen zaten mijn honden bij haar thuis. De dag erop was haar verjaardag en zo klein als ze was, zo zorgzaam was ze ook. Toen ik de honden op ging halen vroegen haar ouders hoe het met mijn vader ging, waarop ik eerlijk antwoord gaf om snel de aandacht op haar verjaardag te vestigen. Daar stond ze, vol medeleven en met peinzend gezicht. „Ik hoop dat als jouw vader morgen overlijdt, dat hij het dan na 21h00 doet.” Een korte stilte, misschien de vraag waarom? „Nou, anders ben je voor altijd verdrietig met mijn verjaardag en dat is niet leuk voor jou. Maar dan heb je het voortaan tot 21h00 nog gezellig en ben je niet zo lang verdrietig.” Heerlijke, eerlijke kinderlogica! Mijn vader heeft geluisterd. De volgende dag overleed hij, ver na 21h00! Rond 23h26 was de tijd. Ik zou dus slechts een half uurtje verdrietig hoeven te zijn op haar verjaardag.
Als kersverse twintiger stond ze gisteravond voor de deur. Bloemen in de éne hand, een bakje met taart in de andere hand. Ik keek haar verbaasd aan... Volgens mij was ik degene die haar een cadeautje moest overhandigen, dus waarom in godesnaam bloemen mee voor mij?! „Voor bij de foto van je vader.” Mijn lieve, attente, zorgzame, meelevende onofficieel geadopteerde twintiger. Ik gun iedereen zulke mensen om zich heen! Maar van dit specifieke exemplaar blijft iedereen af! Ik ben gezegend met mijn trio surrogaatjes. Misschien dan onofficieel, in mijn hart zitten ze officieel verankerd!
Reactie plaatsen
Reacties